Alarmantno otkriće na dnu Tihog okeana: Misterija podvodne “deponije smrti” kod Los Anđelesa

Ogromna podvodna deponija otpada u blizini obale Los Anđelesa konačno počinje da otkriva svoje mračne tajne, a prvi naučni dokazi izazivaju duboku zabrinutost širom sveta. Istraživači su identifikovali snažne alkalne materije koje cure iz hiljada buradi na morskom dnu, stvarajući takozvane "zone smrti" u kojima gotovo nijedan oblik morskog života ne može da opstane.

Decenijama se znalo da je ovo područje zasićeno industrijskim otpadom, ali niko nije imao jasnu sliku o tome šta se tačno nalazi u desetinama hiljada buradi. Danas, novi naučni podaci bacaju svetlo na ovo mračno poglavlje ekološkog zagađenja – i ono što otkrivaju nimalo nije umirujuće.

Decenije nekažnjenog zagađivanja

Sve je počelo još 1930-ih i trajalo je do ranih 1970-ih godina, kada je odlaganje otpada u more bilo uobičajena, mada destruktivna praksa. Prema podacima Američke agencije za zaštitu životne sredine (EPA), na ovoj lokaciji završavale su sve vrste opasnih materija: od hemijskog otpada i nusproizvoda bušenja nafte, do radioaktivnih materijala, pa čak i vojnog eksploziva. Ukupno je ovaj otpad rasut na 14 različitih lokacija na okeanskom dnu.

Prava razmera problema postala je jasna tek poslednjih godina. Istraživanje Los Angeles Times-a iz 2020. godine otkrilo je zastrašujuće snimke buradi razbacanih po dnu, nakon čega su usledile misije Instituta za okeanografiju Skrips (Scripps). Oni su zabeležili oko 27.000 objekata koji liče na burad i više od 100.000 komada drugog otpada.

Novi podaci: Nije samo ozloglašeni DDT

Godinama su naučnici verovali da većina ovih buradi sadrži DDT, zabranjeni insekticid koji je već ranije povezan sa teškim zagađenjem u ovom regionu. Međutim, najnovija studija objavljena u naučnom časopisu "PNAS Nexus" donosi preokret.

YouTube/Screenshot/IFL Science

Tim istraživača predvođen mikrobiologom Johanom Gutlebenom nije pronašao povišene koncentracije DDT-a u sedimentima oko ispitanih buradi. Umesto toga, kod buradi koja su bila okružena karakterističnim belim prstenovima, zabeležen je ekstremno visok nivo pH vrednosti – čak do 12. To je indikacija snažno alkalnog, kaustičnog okruženja, sličnog onom koje stvaraju agresivne baze.

"Dosadašnja istraživanja bila su fokusirana gotovo isključivo na DDT, dok su drugi potencijalni izvori zagađenja ostali van radara", ističe Gutleben.

Misteriozni beli prstenovi i "hemija smrti"

Beli prstenovi oko buradi sada su naučno objašnjeni: alkalni materijali koji cure reaguju sa magnezijumom iz morske vode, formirajući brucit – mineral koji stvara neku vrstu kore oko buradi. Vremenom se ova kora rastvara, ali zadržava visoku alkalnost u sedimentu, što dovodi do daljih reakcija i formiranja kalcijum-karbonata, koji prstenovima daje karakterističnu belu boju.

Ovo nije samo vizuelni fenomen. Uzorci sedimenta uzeti u blizini ovih buradi pokazali su gotovo potpuno odsustvo mikrobiološke DNK. To znači da u tim zonama vlada apsolutni sterilitet – ekstremni uslovi su uništili čak i najotpornije mikroorganizme. Pronađeno je samo nekoliko specijalizovanih bakterija koje obično žive u hidrotermalnim izvorima ili alkalnim toplim vrelima.

Najviše zabrinjava činjenica da, više od 50 godina nakon odlaganja otpada, ekološki uticaj ne jenjava. Suautor studije Pol Jensen ističe da je šokantno to što su tragovi zagađenja i dalje toliko intenzivni nakon pola veka.

Naučnici upozoravaju da još uvek nije moguće u potpunosti proceniti ukupnu ekološku štetu, jer tačan broj buradi koja cure, kao i njihov precizan hemijski sastav, ostaju nepoznanica. Ipak, jasno je da alkalni otpad deluje kao dugoročni zagađivač sposoban da decenijama menja morske ekosisteme.

Pitanje koje ostaje otvoreno jeste koliko je ovaj problem zapravo rasprostranjen i u kojoj meri će uticati na budućnost okeana. Istraga se nastavlja, ali prvi odgovori sugerišu da smo tek na početku otkrivanja jedne od najkompleksnijih ekoloških kriza našeg vremena.