Pomerene granice Sunčevog sistema: Astronomi otkrili 27 misterioznih objekata koji kruže oko Sunca daleko iza Neptuna
Komentari
Dodajte Euronews kao željeni izvor na Google-u
Svemirski teleskopi "Habl" i "Džejms Veb" udružili su snage kako bi proučili neke od najmanjih i najudaljenijih objekata u Sunčevom sistemu, a njihovo istraživanje pokazalo je da je istorija ovih sićušnih tela još zagonetnija nego što se ranije verovalo.
Dve orbitalne opservatorije zajedno su otkrile 27 novih trans-neptunskih objekata (TNO), od kojih nijedan nije veći od 40 kilometara u prečniku, dok je najmanji širok svega oko 10 kilometara. Kao što i samo ime kaže, trans-neptunski objekti kruže oko Sunca daleko iza Neptuna. Neki od njih nastali su upravo u tom udaljenom području u praskozorje Sunčevog sistema, kao mali planetezimali koji nisu uspeli da prerastu u planete.
Modeli koji opisuju njihov nastanak predviđali su da su ti objekti tokom milijardi godina bili izloženi brojnim sudarima koji su mešali materijal na njihovoj površini, zbog čega bi njihov sastav, a samim tim i boja, trebalo da se razlikuju od većih transneptunskih objekata. Međutim, nova posmatranja, koja su predvodile Anastasija Morgan sa Univerziteta Severne Arizone i Marijel Eduardo sa Univerziteta Viktorija, pokazala su suprotno: mali TNO objekti i dalje izgledaju gotovo netaknuto, kao da su ostali isti od dana kada su nastali, piše Space.
"Možete da zamislite scenario u kojem bi brojni udari i fragmentacija menjali sastav površine, pa biste tada kod malih transneptunskih objekata videli drugačiju boju nego kod njihovih većih srodnika. Zato je zaista fascinantno videti da najmanji objekti na neki način i dalje 'pamte' i čuvaju istoriju svog nastanka", rekla je Morgan, koja je predvodila analizu boja i sastava.
Svedoci davne prošlosti Sunčevog sistema
Transneptunski objekti koji potiču iz Kajperovog pojasa kreću se oko Sunca gotovo kružnim orbitama i nalaze se približno u ravni ekliptike, zamišljenog ravnog diska u kojem kruže planete i druga tela Sunčevog sistema. Oni se nazivaju dinamički "hladnim" objektima zato što se od svog nastanka praktično nisu mnogo pomerali.
S druge strane, neki TNO objekti formirali su se između Urana i Neptuna. Međutim, pre nego što su mogli da postanu deo tih planeta tokom njihovog formiranja, gravitacione rezonance izbacile su ih u udaljeni region iza Neptuna. Tamo su zajedno stvorili takozvani "rasejani disk", skup objekata sa veoma izduženim orbitama koje su znatno nagnute u odnosu na ravan Sunčevog sistema. Takvi objekti nazivaju se dinamički "vrelim".
Ipak, čak ni ovi "vreli" transneptunski objekti, prema rezultatima istraživanja, nisu pokazali značajne promene u sastavu svoje površine.
NASA, ESA,G. Bacon(STScI); Science: NASA,ESA,C. Fuentes(Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics)
Povezane vesti
"Ovi dinamički vreli transneptunski objekti zadržali su tragove mesta na kojem su nastali, iako su njihove orbite od tada u potpunosti izmešane", rekao je Dejvid Triling sa Univerziteta Severne Arizone.
Ovakav rezultat vodi ka jednom od dva iznenađujuća zaključka. Ili se u udaljenim oblastima Sunčevog sistema događa mnogo manje sudara nego što astronomi pretpostavljaju, što nije u skladu sa procenama gustine populacije objekata u tom regionu, ili se sudari ipak dešavaju, ali iz nekog razloga ne menjaju površinu malih transneptunskih objekata onoliko koliko bi se očekivalo.
Zahvaljujući infracrvenoj kameri teleskopa "Džejms Veb", Marijel Eduardo uspela je da odredi raspodelu veličina među posmatranim objektima. Kada se TNO objekti posmatraju u vidljivom delu spektra, njihova prividna sjajnost zavisi i od reflektivnosti površine, osobine poznate kao albedo. Veće telo sa tamnijom, manje reflektivnom površinom može izgledati slabije sjajno od manjeg objekta prekrivenog svetlim ledom.
Međutim, u infracrvenom delu spektra sjaj objekta pre svega zavisi od njegove veličine, što je omogućilo precizno određivanje prečnika svih 27 novootkrivenih TNO objekata. Iznenađujuće, pokazalo se da veoma malih transneptunskih objekata ima manje nego što modeli njihovog nastanka predviđaju.
"Vrlo je zanimljivo što proces formiranja planetezimala na kraju proizvodi istu raspodelu veličina i za hladnu i za vrelu populaciju objekata, uprkos tome što su nastajali u različitim regionima ranog Sunčevog sistema", rekla je Eduardo.
"Izgleda da je taj proces relativno neosetljiv na uslove u protoplanetarnom disku i da stvara planetezimale sličnih veličina bez obzira na to da li je disk bio topao ili hladan, gust ili razređen".
Ova posmatranja dovela su mogućnosti teleskopa "Habl" i "Džejms Veb" do samih granica. Posmatrani objekti izuzetno su slabi, sa sjajem između magnituda 24,1 i 29,3, što istraživači opisuju kao ekvivalent pokušaju da se sa Zemlje uoči roj svitaca na površini Meseca.
Povezane vesti
Zbog toga ovo predstavlja najdublje istraživanje do sada sprovedeno u još uvek slabo poznatom području iza Neptuna, upravo onako kako se i očekuje kada snage udruže dva najmoćnija svemirska teleskopa današnjice.
Rezultati istraživanja objavljeni su 8. septembra u časopisu "The Astronomical Journal" kroz dva odvojena naučna rada: jedan posvećen boji i sastavu transneptunskih objekata, a drugi njihovoj raspodeli po veličini.
Komentari (0)